Arhiva za Listopad, 2010

Piccolo grande vino

Posted in Uncategorized on Listopad 24, 2010 by buonsangue

Kako nove “tematske” postove nazalost od mene ne treba ocekivati jos neko vrijeme, rado koristim priliku da malo prepustim rijec onima koji znaju vise i kazu bolje.

Ovo je mala glosa, mali post scriptum, kod druga Vinopije pred koji dan nacetoj temi o “malim velikim vinima” (http://vinopija.wordpress.com/2010/10/20/gulfi-rossojbleo-nero-davola-2008/).

Ovako o jednom upravo takvom zbori jedan od najboljih pisaca-enozofa starog kontinenta, Sig. Franco Ziliani, a ja nemam sto dodati.

“(…) Viene da dire di trovarsi di fronte se non ad un grande vino, ad un vino giusto, vero, di assoluta precisione e autenticità, che ha profondità, dinamismo, continuità espressiva e dà sempre crescente soddisfazione quando lo gusti, che esprime con fedeltà la verità del luogo dov’è nato, il suo poter essere figlio solo di questa situazione e non di altre.

Un vino all’insegna della freschezza, del sale, del nerbo, che si fa bere e si esalta, come dovrebbe essere obbligo di ogni vino degno di questo nome, quando lo si accosta alla cucina, non solo a preparazioni importanti, ma anche ai due hamburger preparati a casa sul quale l’ho messo alla prova. Un vino che mi fa venire una gran voglia di conoscerne l’artefice, di stringergli la mano guardandolo negli occhi e dicendogli grazie. (…)”


____________________________________________________________________________________________

(Photo no. 1 courtesy of J.R. Mlogo Vam hvala!)

Sim Sala Bim, cara principessa!

Posted in Uncategorized on Listopad 4, 2010 by buonsangue

Zapletoh se pred koji mjesec u tip rasprave u kakvome je netko poput mene unaprijed osudjen na poraz. Tako mi i treba. Tesko je rezonirati s ljudima koji misle da je netom svladana abeceda carte blanche za apodikticke sudove o djelima Thomas-a Mann-a. Pametan se covjek, za razliku od – nazalost – mene, u to ni ne upusta… Pametan covjek zna: “A little knowledge is a dangerous thing”. I drzi se podalje, umjesto da gubi vrijeme. ( http://vinopija.wordpress.com/2010/07/21/kunjas-posip-2007/#comments)

Sjetih se toga jutros dok sam citao ovu briljantnu crticu, koju je napisao Fabio Cimmino, a objavio Mauro Erro na briljantnom blogu Il Viandante Bevitore. Crtica govori o alkoholu u vinu pod lupom ravnoteze, koja, s jedne strane, biva omogucena i raste starenjem i odlezhavanjem, a s druge je strane ona sama ta koja uopce omogucava starenje i odlezhavanje. Da, pomalo kao Moebiusova traka.

http://ilviandantebevitore.blogspot.com/2010/10/seconda-puntata-lalcol.html

Rado bih dodatno istaknuo dio teksta u kojem Cimmino precizno i jednostavno artikulira upravo ono sto sam pred nekoliko mjeseci i sam nekim pametnjakovicima, koji sami vec sve “najbolje znaju”, iziritiran njihovim samouvjerenim binarnim diskursom, mozda malo previse nestrpljivo, ali ipak s ocitim trudom, pokushavao objasniti. Dzhabe… Vecinu ljudi zapravo ne zanima zamrsheno i neizvjesno klupko istine (nemaju za to ni hrabrosti ni mentalnih kapaciteta), vec neka relativno “prakticna” formulica za rjeshavanje banalnih, svakodnevnih zadataka, cim “jednostavnija” tim bolja, linija manjeg otpora koja iz malih falsifikacija neminovno vodi u sve vece i vece (svaka analogija s hrvatskim drustvom kakvom svjedocimo je, naravno, potpuno slucajna). Sve 5. Problem je, zapravo, samo u tome da vino bas i nije tema kojom bi se ljudi s takvom predispozicijom trebali baviti u smislu estetike, filozofije i ozbiljne diskusije bilo kakvog tipa. Vino bilo tko moze piti i u njemu – svatko na svoj nacin i u skladu s vlastitim potrebama – uzivati. Vino kao frivolna tema frivolnog razgovora dostupno je takodjer svima. No, vino kao ozbiljna tema sve je samo ne “prakticno”: prepuno je zakucastosti, neizvjesnosti i nepoznanica. 

Je li casa polupuna ili poluprazna?

Ni jedno, ni drugo.

Potpuno je prazna.

Vracam se praznoj casi, prinosim ju nosu, udishem. Livade prepune bijelog cvijeca, grmovi ljekovitog bilja. Smola, asfalt poslije kishe. Sottobosco. Cas proljece, cas jesen.

Vino u dnu prazne chashe uvijek ostavlja nevidljivi sloj misterije. Na nama je tek da mu se pokushamo tangencijalno pribliziti. Slaba je to tema za ljude bez koncentracije, volje, ili vremena… 

“(…) Ma solo se il vino ha tutte le carte in regola per un lungo e profittevole invecchiamento. Tradotto: ricchezza di precursori aromatici (di duplice matrice varietale e territoriale) in grado di assicurare cangievolezza e definizione al naso; tanta acidità e grande sapidità (leggi struttura) nonchè corpo al palato. Insomma una non facile (magica?) combinazione di preziosi ed imprescindibili fattori. Molti vitigni non forniscono alcun supporto in tal senso ed il miracolo può, allora, avvenire solo in presenza di terroir e mano particolarmente ispirati.(…)”

Tko ima ushi, neka chuje. He he.

___________________________________________________________________________________

http://ilviandantebevitore.blogspot.com/2010/10/seconda-puntata-lalcol.html